ZIJN WIJ GEK?

We sporen niet. En ‘we’ dat zijn wij, fietsers, en jij, de bezoeker van deze website, dus eigenlijk ook. Onze fiets houden we strak in ’t spoor, maar zelf zijn we toch echt heel raar. Niet dat wij, fietsers, dat vinden. Nee, we zien deze gedachte in de meewarige blikken van niet-fietsenden om ons heen als we vol vuur vertellen over ‘het fietsen’.
Maar neem ze eens kwalijk dat zij niet snappen dat je voor je lol midden in de nacht opstaat om uren een berg op te ‘stampen’ met zweet in je ogen, snot op je wangen, modder op je rug en pijn in je benen. Met een brandende luchtpijp kom je boven. Na een energiereep en wat drinken gooi je jezelf in de afdaling, over snelle asfaltwegen, strakke bochten, modderige paden en gladde boomstammen.

En dan je hotelkamer. Schone kleren gewoon in je koffer en wat niet meer schoon is? Dat ligt ergens in je kamer. Daar waar het toevallig terechtkwam toen je het uittrok en uit je handen liet vallen. Sokken op het bureau, schoenen midden in de loop naar de badkamer. Niet handig om steeds overheen te stappen, die schoenen, maar als je bukt om ze op te rapen, moet je ook weer omhoog en daar heb je na uren fietsen nu echt even geen zin in … Je bed is klam van de vochtige handdoek die je daar na het douchen op terecht is gekomen, maar een kniesoor die daar op let. In de badkamer is het niet veel beter. Onderbroeken en bh’s op de grond naast het bad. Scheermesjes en schuimresten plakken op de badrand: gladde benen fietsen echt veel lekkerder en je voelt echt dat je dan minder weerstand hebt (gek eigenlijk dat die stoppels van drie dagen op je kin geen invloed hebben op de weerstand...).

Maar hoe kunnen wij, fietsers, anders? Want zeg nou zelf, fietsen is niets minder dan een verslaving. De verwachtingsvolle spanning als je ’s morgens opstaat en weet dat je jezelf een uur later in het zweet gaat werken op, laten we zeggen, de Mont Ventoux. Het opzoeken van je grenzen en de kick als je jezelf daar net overheen pusht. De sfeer tijdens de rit, de klik met  andere fietsers op het terras van “Les Deux Garçons”. Nooit voel je je meer levend dan wanneer je over je stuur gebogen naar beneden suist en de ideale lijn in de afdaling weet te vinden. De niet-fietsende bekijkt met samengeknepen billen fietsafdalingen op televisie en denkt: “Die gasten zijn gek of levensmoe!”
Dan fiets je Gordes in. Uittrappend, afbouwend kijk je met een schuin oog in de winkelruiten en denkt bescheiden: “Hm, ik zie er wel oké uit.” (Diep in je hart denk je: “Waaauw, ik zie er echt retestoer uit, goeie fietshouding!”)